Strona główna » Z kart historii » Lata dwudzieste..., lata trzydzieste

Lata dwudzieste..., lata trzydzieste

2018-11-22 11:04:13


Lata dwudzieste..., lata trzydzieste

Z okazji obchodów 100.rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę w listopadzie publikujemy przedruki artykułów z prasy regionalnej przybliżające historię sportu okresu dwudziestolecia międzywojennego w Radomiu.

 

 

Ziemia Radomska*

nr 64 (19.03.31)

Stadjon sportowy w Fabryce Broni w Radomiu

Centralny Zarząd Wytwórni Wojskowych projektując budowę i uruchomienie Fabryki Broni w Radomiu, kładł w swych projektach poważny nacisk na stworzenie takich warunków bytowania pracowników w ośrodku fabrycznym, aby móc jaknajbardziej podnieść poziom kulturalny mas robotniczych, wyrabiać wśród pracowników poczucie obywatelskości, przywiązać do fabryki, a równocześnie, w miarę możliwości, odciągnąć od wpływów i agitacji elementów wrogich. Państwu. Słuszne to stanowisko, podyktowane było w pierwszym rzędzie żywą troską władz o skupienie najbardziej pewnego zespołu pracowniczego w instytucji rządowej, pracującej na rzecz obrony Państwa.

 

Jako jeden z najracjonalniejszych środków do osiągnięcia wyżej przytoczonych celów, między innemi uznaniem zostało wciągnięcie pracowników, a szczególniej młodzieży, w sferę zainteresowań sportowych, toteż w roku 1924 przy rozplanowaniu terenów b.folwarku Marjackie, przeznaczonych pod budowę fabryki i kolonii, zarezerwowanych jeden z bloków terenowych o powierzchni 43.258 mtr. Kwadratowych pod budowę nowoczesnego boiska sportowego. W następnych latach, kiedy personel fabryczny, w związku z ukończeniem masowej produkcji, zaczął powoli wzrastać stabilizować się i organizować w stowarzyszeniach społecznych, kulturalnych i sportowych, kiedy wreszcie nowoczesna kolonja robotniczo-urzędnicza przyoblekła się w realne kształty- nadszedł moment, że trzeba było po myśleć również o realizacji planu udowy placu sportowego.

 

Zorganizowane w Kole Kulturalno-Oświatowym, obejmującym wszystkich pracowników Fabryki, sekcje sportowe (kolarze, piłkarze, lekka i ciężka atletyka), posiadające w swym zespole w roku 1930 ok. 500 czynnych członków – zaczęła prowadzić żywą agitację wśród pracowników, aby pracownicy sami przez swą współpracę i ofiarność przyczynili się do realizacji zamierzeń Dyrekcji i stadjon dla siebie zdobyli Agitacja ta znalazł żywy oddźwięk wśród mas robotniczych, co się wyraziło w opodatkowaniu się wszystkich pracowników w końcu 1929 r. w wysokości 0,5 procenta od zarobków w przeciągu 3 miesięcy na rzecz budowy stadjonu. Z podatku tego wpłynęła suma zł. 8.628. Niezależnie od tej zaofiarowanej kwoty, Zarząd Koła Kult. Oświat. Asygnował z kasy na tenże cel zł. 2528.

 

Zgodnie ze swymi zamierzeniami, idąc na rękę pracownikom, Dyrekcja Fabryki Broni poleciła Wydziałowi Budowlanemu opracowanie odnośnego planu i kosztorysu, który obejmując roboty ziemne, brukarskie, odwodnieniowe, oparkanienie oraz częściowe urządzenia boiska piłki nożnej, toru kolarskiego, koszykówki, kortów tennisowych, strzelnicy itp. - określony został na zł. 124.000-

 

W roku 1929 w dzień święta narodowego 3 Maja, odbyło się uroczyste poświęcenie kamienia węgielnego na stadjonie, poczem wkrótce przystąpiono do robót. Pracownicy, a szczególniej sportowcy, chcąc zadokumentować wagę i zapał, jaki przywiązują do zdobycia własnego boiska sportowego – przystąpili sami dobrowolnie i bezinteresownie do pierwszych prac na stadjonie, tak, że przez 3 dni 236 osób młodzieży robotniczej, po godzinach zajęć w Fabryce, pracowało nad niwelacją terenu. Prace w dalszym ciągu, z powodu braku funduszów, posuwały się niestety powoli, tak, że dopiero w końcu 1930 roku wykończono boisko piłki nożnej, które zostało przyjęte oficjalnie przez Komisję Podokręgu Radomskiego Piłki Nożnej. Koszt tego boiska, ze względu na ciężkie warunki terenowe (trzeba było przerzucić około 9000 mtr 8 ziemi) wynosił zł 27.000 – z czego, jak wyżej zaznaczyłem, ok. 10.000 zł. Ofiarowali pracownicy, pozostałą zaś sumę zł. 17.000 – asygnowała stopniowo Dyrekcja Fabryki z kwot czystego zysku, przeznaczonych na cele społeczne i kulturalne pracowników Fabryki.

 

W roku bieżącym projektowane jest podbudowanie strzelnicy małokalibrowej, bieżni i toru kolarskiego, na następne zaś lata – budowa basenu pływackiego, betonowego, kortów tennisowych i trybun dla publiczności. Tutej znowu zaznaczyć trzeba, że strzelnica ma być budowana własnemi silami młodzieży robotniczej z materijałów pozostałych z rozbiórki starych baraków.

 

Uruchomienia bieżni, a w szczególniej wzorowego toru kolarskiego, należy również uważać za bardzo pożądane, Fabryka bowiem produkując rowery, jest nie tylko ideowo, ale również z czysto handlowych względów zainteresowania w rozwoju sportu kolarskiego, sekcja bowiem kolarzy Fabryki Broni posiadając w swym zespole 350 czynnych członków i mając już za sobą piękne zdobycze w postaci szeregu pierwszych nagród w licznych wyścigach urządzanych w kraju – może, mając własny tor dla treningów i wyścigów przyczynić się wybitnie do popularyzacji sportu rowerowego, reklamując równocześnie wyroby Fabryki Broni.

 

Powracając do ideowych założeń, na jakich Zarząd Fabryki opiera sprawę stworzenia na własnym terenie boiska sportowego, jak również podkreślając wysokie zainteresowanie i ofiarność pracowników, w kierunku zdobycia tego boiska, zwracając wreszcie uwagę, że w strefę czynnego zainteresowania się sportem wciągnęła został prawie cała młodzież (ok. 500 osób), - należy uznać za rzecz konieczną użycie wszelkich środków i wpływów, zarówno dla pobudzenia dalszej ofiarności mas pracowniczych na rzecz budowy boiska jak i dla wyjednania u władz subsydjów celem zebrania funduszu, który umożliwiłby doprowadzenie do końca budowy wzorowo zaprojektowania stadjonu sportowego.

JG

 

* Chcąc przekazać klimat sprzed kilkudziesięciu lat artykuły zamieszczamy w oryginalnej formie.

 

 
 



  



ROZA DEVELOPMENT
Galeria SportRadom.pl
Kanały klubowe

Najchętniej czytane
Piłka Nożna 31.13%
Siatkówka 29.23%
Zapasy 17.16%
Tenis Stołowy 14.74%
Sporty Walki 7.75%

ALL SPORT


Facebook